Lees gedigte

Nagloop 

'n Skrefie maan beloer my deur die wolke 
en weerlig flets na die noorde. 
Die nag blink donker in die hoër donker bome 
waartussen straatligte geheimsinnig glim. 
Swaar geure sweef sag omheen, 
o soet is die siel van die nag! 

Geleidelik dring die nagklanke nader en sing 
dwing uit hul skuilplek die donker se lewe. 
Nagmense dans, elke skadu kry lewe 
neem óp die verhoog van die straat 
deur die rustende ego verlaat. 

My mond gaap oop, my oë staar 
my asem stol - watter vreemde spel! 
Teen die lamppaal leun 'n vrou besitlik 
nog ander word gebore uit die donker se hoeke 
en ontmoet doodluiters absurd midde die straat 
'n kompleks of 'n drama, toevallig, wie weet? 
Dis duidelik dat ander reëls hier meet. 

Wyl ek snags niksvermoedend, beskermd omdraai in my bed 
gebeur vreemde dinge in die donkerte die natuur se wet. 
Dan speel ek weer my wakker rol 
en dink verwaand : dis ek! 
Mosmosaïek 

Skurwe bont boomstam 
vol mosse en voëlent 
patrone 
flikker op en gloei in neongroene, 
kry lewe in die klammigheid 
of kwyn sag 
en wag en wag ...
tot die eerste straaltjie reënwater 
weer afkruip teen die stam. 

En as mens baie, baie mooi kyk 
uit die hoek van jou oog 
dan sien jy die sagte roer 
van die mosfeetjie soos mis 
dartel en gly met die wind 
met die Lewe en pyn, wonde 
met die mooi en speel, verwondering 
en weef sy daarmee 
die groenbont mosmosaïek van leef. 
Visse 

Vyf visse swem stroomop in die Rivier  
- net 'n dooie vis swem met die stroom -
spelend in golwe van waarheid 
grypend na hul droom. 

Ego en Skadu ontmoet 
goue Bewusword 
verander jou lot se lyne, vernu 
roep Wedergeboorte en Dieper Deernis 
wat ryp word en vol met die tyd: 
leef chaos en harmonie 
onrus en vrede 
lyding en vreugde 
'n heilige Jobberg 
vanwaar 
die Groot Rivier nogmaals stort 
en die water al skoner word. 
Brief met Borrels

Ek skryf aan jou 
'n brief met borrels 
van mosse en voëls 
van bome, van gras; 
van sonne en mane en jaargetye; 
van volheid, van leegheid 
van lewe en dood. 

Ek stuur aan jou 'n waterbrief 
met borrels wat asem van onder die see; 
borrels van donker 
borrels van lig 
deur die laaste sif gesif 

Sy stuur aan my 
‘n brief met borrels
wat kielie teen my neus verby
borrels vol lewe
borrels vol liefde
wat nat-nat teen my wang af gly.
‘n Duif in die Puntboom

Ek kan hom van ver sien sit die duif 
vanwaar hy nou-nou weer 
sal inklim teen die stroom 
sirkel tot hoër, spits en sidder 
tot uiterste gestrek van punt tot punt 
stol, een asemlose oomblik, hang 
dan kantel met oorgawe in die spiraal 
navigeer op die wind met volmaakte balans 
sweefgly om en om 
tot sy spel opbreek 
hy horn met swiepend gebaar 
terugwend na die puntboom 
vanwaar hy rondborstig wêreldwyd 
sy volheid in sang verhaal. 
Ritme 

Die jaarringe kring al wyer uit 
in duntye en vol, 
in dood en vernuwing 
gly dit ritmies deur die donker Poel. 
Die vuur, die water 
die stilte, die dans 
die polsslag, die hartstog 
in lig, in skadu 
du dit my voort; 
die trom wat my voete voer 
duiselend, dansend 
deur die wonders van die jare. 

Gemerk, ge-eien is my siel 
sein ek my wese in daaglikse deinings 
tot op my sterfbed 
die volle blom van my lewe, 
waar ek sal vra, waar U sal weeg: 
is ek U waardig, 
o  Trom van die Poel?